Cumhuriyet sonrası sanayileşme sürecinde büyük kentler aldıkları yoğun iç göç ile yeni bir sosyal kimliğe bürünmeye başlar. Şehrin yeni sakinleri şehrin mevcut kültürü içinde kendini ifade edemez ve kendi şehirli kültürünü yaratır.

"Gecekondulular", kendi kültürel tatlarını "minibüs müziği" olarak adlandırılan yeni bir müzik türünde bulur. Doğu, Batı ve Türk müziğinden devşirilmesine rağmen bu çok katmanlı müziğe yeterince "batılı" olmadığı için "arabesk" yaftası yapıştırılır.
Acılı, kaderci ve sitemkâr şarkı sözleri, yeni şehirlilerin bu yabancı yerdeki uyum sorununa işaret eder.

70'li yıllarda Orhan Gencebay, Müslüm Gürses, Ferdi Tayfur ve İbrahim Tatlıses'in çıkışıyla arabesk müziğin "babalar kare ası" tamamlanır. Yeni şehirlilerin şehirde, eski şehirlilerden daha fazla yer kaplamasıyla, şehir gibi arabesk de kendi içinde dönüşüme uğrar. Kayıt teknolojilerindeki gelişimin çok satma ilkesini müzik piyasasının temeline yerleştirmesi ve 1980 darbesinin yarattığı kültürel tahribatla isyankâr kimliğini kaybeden arabesk, giderek sisteme eklemlenir ve geniş kitlelere hitap eden yeni bir tür popüler müziğe evrilir.

Sanatçılarının yanı sıra hitap ettiği kitlenin de kendi içindeki dönüşümüyle arabesk, bugün, çoğunluğun kültürü konumunda. Film, bu kültürel-müzikal fenomenin doğuşunu ve gelişimini, müzikal örneklerle birlikte Tarlabaşı birahanelerinden, lüks restoranlara; amatör müzisyenlerden usta aranjörlere uzanan geniş bir panorama üzerinden anlatıyor.